یه جوجه اردک کوچولو یی بود که کنار یه تخته سنگ که توش یه غار

بود توی یه برکه ی آب زندگی میکرد. اردکای زیادی اون دور و برو بلد

بودن اما فقط اون بود که جرات میکرد تا کنار غار بره تنها میرفت

ساعتها یه گوشه می نشست و به یه نقطه ی روشن خیره میشد.

 اوایل فکر میکرد اون میتونه یه کرم شب تاب باشه یا شایدم یه

مروارید .

جوجه اردک کوچولو خیلی اروم کنار غار می نشست و به اون نور

کوچولو نگاه میکرد با اینکه نمیدونست این نور از کجا میاد ولی از

روی کنجکاوی هم که شده ساعتها زل میزد به اون نور کوچولو که از 

همون غار تاریکی در میومد که کنار برکه بود. تا اینکه یه روز یه صدا

شنید . صدا بیشتر شبیه کشیده شدن یه ورق سمباده روی دیواره ی

غار بود یا شایدم یه سرفه ی کوچیک بود که از ته گلوی یه حیوون

دیگه در میومد .  جوجه اردک اولش یه کم ترسید ولی بعدش رفت جلو

اما تاریکی اونقدر زیاد بود که چشم چشمو نمیدید . اون سعی کرد که

تمرکز کنه و خوب نگاه کنه ببینه که این صدا و این نور کوچولو از

چیه؟

هر چی که جلو تر میرفت فضا تاریک تر میشد تا اینکه پاش خورد به

یه چیز نرم و پشمالو. باید میترسید اما نترسید و از اونجایی که اون از

همه ی خواهر و برادراش با دل و جرات تر بود پرای کوچولوش  و بلند

کرد تا اون موجود نورانی کوچولو با صدای ضعیف رو لمس کنه. اما

مث اینکه این موجود اونقدر ها هم کوچولو نبود اینجا بود که هول

ورش داشت و پا گذاشت به فرار میدونین چرا؟ .... چون هیچی نمی

دید . نمیدونست این موجود نه چندان کوچولو که یه نور سفید داره و

صدای ضعیف میتونه چی باشه .

جوجه اردک  کنار دهنه ی غار وایساد و تموم دل و جراتشو جمع کرد

تو صداش و داد زد:

_اهای .... اهههههههههههههاااااااای...... تو کی هستی

انگار یه چیزی توی غار تکون خورد جوجه اردک پراشو جمع کرد و یه

کم رفت عقب تر و دوباره داد زد

_بیا بیرون .... نترس .... هیچ چیز ترسناکی اینجا نیست ..من فقط یه

اردکم یه جوجه اردک کوچولو..

بازم یه صدای خش خش از توی غار اومد و صدا نزدیک و نزدیک تر

شد تا اینکه رسید به دهنه ی غار

جوجه اردک یه لحظه خشکش زد چون اون نور کوچولویی که هر روز

میدید مروارید یا کرم شب تاب نبود اون نور چشمای خسته ی یه خرس

کوچولوی قهوه ای بود که انگار از خواب زمستونی بلند شده باشه

ایستاد ه بود جلوی در . خرس کوچولو سرش و اروم اورد پایین و به

جوجه اردک یه نگاه انداخت و دوباره برگشت توی غار .

جوجه اردک کوچولو اولش یه کم ترسید ولی بعد خودشو جمع و جور

کرد و دوباره با صدای بلند گفت:

اهای بیا بیرون چرا میترسی ؟ .......... اونجا خیلی تاریکه........

ببینم .. چطوری نفس میکشی؟

تو اصلا میتونی دور و بر خودتو ببینی؟...

خرس کوچولو اولش یه کم ساکت موند و فقط گوش داد بعدش اروم

گفت:

_از اینجا برو ، من چیزی ندارم که برای تو جالب باشه.... دست از

سرم بردار ، میخوام تنها باشم

اما جوجه اردک نمیتونست خرس کوچولو رو همونجا تو تاریکی تنها

بذاره یعنی نمیخواست واسه همین اومد جلو تر و گفت:

_اگه تو نمیای بیرون پس من میام تو . میخوام ببینم اونجا چه شکلیه؟

ببینم منو راه میدی توی غارت؟

خرس کوچولو ساکت شد نمیدونست چی بگه ولی بلاخره گفت:

_ برام مهم نیست ، فرقی نمیکنه

جوجه اردک کوچولو با اینکه از تاریکی میترسید ولی سعی کرد

چشاشو ببنده و بره توی غار.

حالا دیگه نمیترسید چون میدونست اونجا یه خرس کوچولو نشسته و

هیچ چیز ترسناکی نیست که ازش بترسه .

جوجه اردک چند روز بعد هم دور و بر غار گشت تا بلاخره خرس

کوچولو گفت:

_تو چرا نمیری دنبال کارت ؟ تو اصلا اینجا چیکار داری؟

اردک کوچولو گفت: تو  توی اون تاریکی چیکار میکنی؟ یعنی اصلا

نمیترسی؟

_ نه فقط برو

_ من نمیرم . من اینجا رو دوس دارم . برکه رو دوس دارم ، راستی تو

اصلا برکه رو دیدی؟

خرس کوچولو بارها برکه رو دیده بود اصلا اون کنار برکه به دنیا

اومده بود ولی گفت:

_ نه ، من هیچ برکه ای رو  یادم نمیاد .

جوجه اردک بازم پرسید:

_ پس چرا نمیای بیرون تا برکه رو خودت از نزدیک ببینی؟

خرس کوچولو گفت : راستی تو یه خرس صورتی این دور و برا ندیدی؟

جوجه اردک تا حالا چیزی در مورد خرس صورتی نشنیده بود ، یعنی

اصلا نمیدونست که خرسا هم میتونن صورتی باشن واسه همین گفت:

_من چیزی ندیدم ولی اگه میخوای ببینیش بیا بیرون ، تو که از اون تو

نمیتونی هیچ چیو ببینی ، میتونی؟

خرس کوچولو یه کم فکر کرد بعد اروم اومد کنار دهنه ی غار نشست .

جوجه اردک کم کم  با خرس کوچولو دوست شد . چند بار از توی برکه

واسه خرس کوچولو ماهی گرفت. کم کم خرس کوچولو هم از کنار غار

بلند شد. حالا دیگه اون میتونست راه بره. میتونست بخنده و با جوجه

اردک بازی کنه. اونا روزها و ماهها با هم کناربرکه  زندگی کردن و

دوستای خوبی واسه ی هم شدن تا اینکه یه روز جوجه اردک وقتی از

خواب بیدار شد دید خرس کوچولو کنار برکه نیست . جوجه اردک

ترسیده بود پراشو چند بار باز و بسته کرد و دوید سمت غار .... اما

خرس کوچولو توی غار هم نبود .... اون رفته بود

جوجه اردک احساس تنهایی میکرد ا ون به یه خرس صورتی فکر

میکرد . اون فکر کرد شاید خرس کوچولو اونو پیدا کرده شاید خرس

کوچولوی قهوه ای دیگه اینجا بر نگرده. جوجه اردک تنها شده بود .

دلش برای خرس کوچولو تنگ شده بود برکه بزرگ بود و ترسناک

اروم بلند شد و پراشو به زحمت تا کنار غار کشید حالا اون باید میرفت

توی غار تا منتظر یه  خرس کوچولوی قهوه ای باشه  شایدم یه

 خرس صورتی.... 

                           خبرش بیاد یه روزی که بدونیم اون کجا رفت؟

                            خبرش بیاد کجا بود توی این شبای بی من؟

                             خبرش بیاد چطوره ؟ تو شبای تلخ رفتن؟

                             توی این دنیا یه آدم نمیدونه اون چی دیده؟

                              که دل شبو شیکسته از رو بوم من پریده

                             خبرش بیاد که زندس پر اکسیژن خونش

                            یه شبی بیاد یه نامه که چی میگذره درونش

                               یا بیاد همش بمونه پیش این دل کبودم

                            یا بگه فقط به من که چه گناهی کرده بودم؟

                             آخه به چه اتهامی منو تنها جا گذاشته؟

                                لااقل بگه بدونم  دلمو  کجا  گذاشته؟

                              دیگه حتی نمیتونم واسه بودنش ببارم

                            یا واسه دیدن چشماش یه دونه دلیل بیارم

                            یه کسی باید بدونه اون کجای قصه خوابه

                            که نه اشکامو میبینه نه میخنده نه میتابه

                           خبرش بیاد یه  روزی  اونی که ازم بریده

                           چه گناهی کرده بودم؟ بگه لااقل چی دیده؟

                                            یه بچه شاهین سیاه کوچیک

                                            افتاده بود تو لونه ی قناری

                                            قناریا دور و برش نشستن

                                            با پراشون بال سیاشو بستن

                                            عقابه توی اون همه آب و گل

                                         چشش گرفت به یه پری خوشگل

                                           قناریه جنس تنش طلا بود

                                           چشاش شبیه چشم آدما بود

                                           زیر سینش کرکای زرزری داشت

                                           میون اون قناریا سری داشت

                                           را که میرف همه نیگاش میکردن

                                           نیگا به چشم و دست و پاش میکردن

                                            عقابه حالش شده بود بهاری

                                             عقابه دنیاش شده بود قناری

                                           قناریه طفلکی ه بی خبر

                                           دلش رو بسته بود به یه کبوتر

                                           کبوتره خوشگل و پرپری بود

                                           مثل خود قناریه زری بود

                                           دور چشاش یه عالمه نگا داشت

                                           را ه که میرفت همیشه ادعا داشت

                                          سر که میگردوند همه پس میرفتن

                                          قناریا کنج قفس میرفتن

                                           عقابه دید کبوتره ملوسه

                                         یه وقت نره قناری رو ببوسه

                                       یه وقت چشاشونو به هم ندوزن

                                        چشای من از غمشون بسوزن

                                           عقابه با یه قلب درب و داغون

                                          نشست رو میله های خیس  ایوون

                                           نیگا میکرد به رفتن قناری

                                           نشستنش کنار چرخ گاری

                                   پراش چشاش دلش سرش زبونش

                                           سفیدیای نرم چینه  دونش

                                          قشنگیای دور بال و کرکش

                                           چشای آسمونی بزرگش

                                          دل همیشه توی خون تپنده ش

                                          حال و هوای خوشگل پرنده ش

                                          دلش میگفت قناری مال اونه

                                          باید پیش خود خودش بمونه

                                          نمیدونس واسش یه کم بزرگه

                                           خیال میکرد دل زمونه گرگه

                                          خیال میکرد حتی خروس لاری

                                            دلش رو بسته به دل قناری

                                          یهو دلش گرفت و رفت یه گوشه

                                            واسه دلش لباس سیا بپوشه

                                                  سیا تر از تموم آدما شه

                                             واسه خودش یه پا کلاغ سیا شه

                                              افتاده بود کنج دیوار باغش

                                             یخ شده بود دل سفید و داغش

                                                نمیتونس کبوترو بگیره

                                             میترسید اون قناریه بمیره

                                            نمیتونس چشاشو روش ببنده

                                             میترسید از غصه ی اون بخنده

                                         فکر کبوتره کلافه کردش

                                         نمیرسید تو خوشگلی به گردش

                                        با اون همه عروس ناز رنگی

                                        پر طلا چش به اون قشنگی

                                         باون نوکای تیز زر زری شون 

                                         با اون دلای داغ پر پری شون

                                         مگه میشه تو اون همه برنده

                                         عقاب عاشقم بشه   پرنده

                                           کبوترو    قناری ه نبینه

                                           توی دلش عقاب سیا بشینه

                                         دل بده به کرک و پر سیاهش

                                         بپره تو خونه ی مثل چاهش

                                         عقابه فکر کرد که باید بشینه

                                         واسه خودش یه نقشه ای بچینه

                                        از رو هوا کبوترو بگیره

                                         کاری کنه کبوتره بمیره

                                        رفت رو درخت لونه ی قناری

                                        منتظر کبوتر شکاری

                                       کمین نشست و لونه رو نگا کرد

                                       قناریه کبوترو صدا کرد

                                      دلش گرفت وقتی  قناری رو دید

                                      بلند شد و از رو درخت پر کشید

                                      رف یه جایی که هیچ کسی ندونه

                                      هیشکی دیگه قصه شو نو نخونه

                                       کی دیده که عقاب زرد و زاری

                                       بیاد بشه عزیز یه قناری

                                      رفت یه جایی که قصه اخر بشه

                                       قناریه مال کبوتر بشه

                                       همه دیگه کتابارو ببندین

                                       قصه تموم شد میتونین بخندین

                                       ولی میدونم یه عقاب شکاری

                                       هنوزم عاشق توئه قناری.....

یه شب تا صب نگاه کردم  میدونستم که اونجایی

یه شب تا صب نگاه کردم به امیدی که تنهایی

نه پلکام رفت رو هم تا صبح نه خندیدم نه خوابیدم

نگاه کردم نگاه کردم ولی هیچی نپرسیدم

دلم میخواست نمی رفتی می موندم تا ابد با تو

چقد سخته که میدونم ندارم دیگه چشماتو

یه شب تا صب فقط اشکم به روی گونه ی من بود

می دونستم که بیداری چراغت آخه روشن بود

یه شب تا صب فقط خیره یه شب تا صب فقط بارون

یه شب تا صب فقط گریه  یه شب تا صب چشای خون

دلم میخواست نمی رفتی می موندم تا ابد با تو

چقد سخته که میدونم ندارم دیگه چشماتو

به امید پیام تو یه شب تا صب دعا کردم

فقط یه جمله ی کوچیک نگو که بر نمیگردم

نتونستم بخوابم من تموم اون شب و تا صبح

نمی خواستم سیاهی رو بگیره نور فردا صبح

دلم میخواست نمی رفتی می موندم تا ابد با تو

چقد سخته که میدونم ندارم دیگه چشماتو

چقدر اینجا نشستم گوشه ی این در نفهمیدم

نه پلکام رفت رو هم نه گریه ای کردم نه خندیدم

یه شب تا صب نگاه من روی گلهای قالی بود

یه شب تا صب واست خوندم به یاد تو چه حالی بود

دلم میخواست نمی رفتی می موندم تا ابد با تو

چقد سخته که میدونم ندارم دیگه چشماتو

چقد سخته که میدونم تو دیگه بر نمی گردی

از این پاییز چی میمونه جز این خشکی و این زردی

یه شب تا صب خیال تو تموم جونم و پر کرد

دلم پیش تو بود تا صبح دلم پیش توئه  برگرد

دلم میخواست نمی رفتی می موندم تا ابد با تو

چقد سخته که میدونم ندارم دیگه چشماتو

خودت اگه بری سفر هوای خونه میکنی

خیال نکن که بعد تو ترانه میره از سرم

میشم یه آدم جدید یه عشق تازه میخرم

خیال نکن اگه بری ستاره ها رو میشمرم

خیال نکن که تا ابد من از تو دل نمیبرم

تو فکر میکردی بعد تو همیشه تنها میمونم

خیال میکردی که بری فقط واسه تو میخونم

بعد تو هم یکی میاد که قصه مونو بلده

یکی که از یه جای خوب یه راه دوری اومده

بعد تو آسمون هنوز ترانه ساز و آبیه

بعد تو عشق من هنوز یه عشق آفتابیه

خیال نکن دیگه به من دوباره سر نمی زنی

پریدی اما یه شبی دوباره رو بوم منی

خیال نکن که قصه مون به خط آخر میرسه

تو بر میگردی یه روزی جداییا سر میرسه

برو ولی خیال نکن بدون تو تموم میشم

فکر نکنی میمیرم و تو قصه ها حروم میشم

برو که دارم میبینم دوباره برگشتنت و

نگاه نکردن من و از عاشقی کشتن تو

برو تموم قصه ها آخرشون بریدن ه

خیال نکن اگه بری میگم که اون عشق منه

..................................................

نمی بخشم تو رو حتی اگه تنهای تنها شم

نمیتونم دیگه من عاشق چشمای تو باشم

منو بازیچه ی دستای نامرد خودت کردی

دیگه میخوای چطوری پیش این بازیچه برگردی

میدونم بعد من دنیا برات بی رنگه بی رنگه

میبینم که دلت گیره دلت تنگه دلت تنگه

تو تنها میذارم با دروغایی که میگفتی

میدونم یه شبی به حال امروزم تو می افتی

نمی بخشم تو رو حتی اگه قلبت پشیمونه

نمی بخشم تو رو حتی اگه حرفم می سوزونه

میدونم تو هنوزم عاشق این چشم گریونی

نمی بخشم تو رو اما دیگه دیره پشیمونی

حالا یک عمره تو این غصه میسوزی

دیگه با حسرت این قصه میسازی

نمی بخشم تو رو تا اخر دنیا

نمی بخشم تو رو تا اخر بازی

...................................................

میگن که چشمات پر از غروره

میگن نگاهت همیشه دوره

میگن که گفتی  ازم تو سیری

چرا نمیری؟ چرا نمیری؟

میگن تموم درارو بستی

میگن دلارو همش شکستی

میگن همیشه تو فکر اونی

تو فکر اون چشم اسمونی

میگن دروغی میگن فریبی

میگن جدایی میگن غریبی

من از تو اما همیشه خیسم

چرا ترانه  نمی نویسم؟

من از تو اما همیشه شادم

چرا نمیری دیگه ز یادم؟

میخوام نمونم تو این اسیری

چرا نمیری چرا نمیری؟

برو تموم درا رو بستم

برو دلارو منم شکستم

میگن دوباره تو فکر اونی

میخوای کنارش بازم بمونی

میگن دوباره شبا سیاهه

تو اسمونم همین یه ماهه

چرا نمیری که من بمونم

تو رو نمیخوام دیگه بخونم

می خوام نمونم تو این اسیری

چرا نمیری چرا نمیری؟

................................................................

باورم نمیشه رفتی باورم نمیشه دیگه

به خودم میگم دروغه ولی دل دروغ نمیگه